Tarcza Krymska
Tarcza Krymu była niemiecką odznaką bojową, zaprojektowaną jako tarcza na rękawie podczas II wojny światowej. Grupa Armii Południe podbiła Półwysep Krymski między jesienią 1941 a latem 1942 roku. Po zakończeniu walk i zdobyciu twierdzy Sewastopol, Tarcza Krymu została ustanowiona przez Adolfa Hitlera 25 lipca 1942 roku.
Projekt tarczy krymskiej
Tarcza z blachy (zazwyczaj żelaznej, ale również cynkowej) wytłoczona w typowym kształcie herbu. Na brązowej tarczy widnieje orzeł narodowy ze swastyką w szponach u góry. Pod skrzydłami orła znajdują się lata „1941” i „1942”. W głównej części tarczy znajduje się mapa Półwyspu Krymskiego z napisem „Krym”.
Wymagania, jakie należy spełnić, aby otrzymać Tarczę Krymu
Tarczę Krymu mogli otrzymać wszyscy członkowie Wehrmachtu lub osoby podległe Naczelnemu Dowództwu Wehrmachtu, którzy honorowo brali udział w walkach o Krym na lądzie, morzu i w powietrzu w okresie od 21 września 1941 r. do 4 lipca 1942 r. Dotyczyło to również rumuńskich sojuszników, którzy brali udział w walkach na Krymie.
Nagrody za Tarczę Krymską
Dokładne liczby są niestety dziś nieznane. Szacuje się jednak, że przyznano ich około 300 000. Każdy z odznaczonych otrzymywał zazwyczaj kilka tarcz, po jednej za każdy mundur. Jako szczególne wyróżnienie, feldmarszałek Erich von Mannstein, niemiecki dowódca wojsk na Krymie, oraz marszałek Ian Antonescu z Rumunii otrzymali złotą Tarczę Krymską.
Sposób noszenia tarczy krymskiej
Tarcza Krymu, podobnie jak wszystkie naramienniki Wehrmachtu, noszona była na lewym ramieniu munduru. Tarcza była podszyta materiałem w jednolitym kolorze, np. szaro-zielonym dla wojsk lądowych, niebiesko-szarym dla sił powietrznych, czarnym dla specjalnych mundurów załóg czołgów itd. Ten materiał podszyty był następnie przyszywany do samego munduru. Możliwe było noszenie wielu naramienników, np. tarczy Narwickiej , tarczy Chołmskiej , tarczy Kubańskiej lub tarczy Demianskiej . Obowiązywały jednak specjalne zasady.
Wartość i zakup
Ze względu na różnorodność wersji, wartość można ustalić wyłącznie indywidualnie. Zazwyczaj jednak za pojedynczy szyld w dobrym stanie należy się spodziewać ceny rzędu 100 euro. W przypadku dużych kolekcji, np. z certyfikatami, zdjęciami osób noszących szyld, mundurami itp., wartość może szybko przekroczyć 1.000 euro.
