Odznaka wojenna niszczyciela Kriegsmarine

Odznaka Wojenna Niszczyciela była odznaką bojową niemieckiej marynarki wojennej podczas II wojny światowej. Została ustanowiona 4 czerwca 1940 roku przez głównodowodzącego marynarki, Wielkiego Admirała dr. Ericha Raedera. Okazją były szczególnie ciężkie i kosztowne walki u wybrzeży Norwegii, które były szczególnie trudne dla niszczycieli. Możliwe były również nadania pośmiertne.

Projekt odznaki wojennej niszczyciela

Wysoka, owalna odznaka wykonana z metalu nieżelaznego lub tombaku. Od 1943 roku, głównie z cynku. W centrum, niszczyciel poruszający się szybko w lewo z silnym ruchem dziobu. Otoczony złotym wieńcem z liści dębu, zawiązanym u dołu (typowym dla wszystkich odznak marynarki wojennej). W najwyższym punkcie, pośrodku, znajduje się niemiecki orzeł marynarki wojennej ze swastyką w szponach.
Odznakę zaprojektował Paul Casberg z Berlina. Stylizowany niszczyciel przedstawiony na odznace został zaczerpnięty z niszczyciela Wilhelm Heidkamp (Z 21), zatopionego podczas walk o Narwik. Dowódca niszczycieli, komandor Friedrich Bonte, również zginął na tym okręcie.
Najpopularniejszym producentem tej odznaki była firma Schwerin Berlin; odznaki te są oznaczone na odwrocie napisem „Schwerin Berlin 68”. Inni producenci to „GWL” dla Gebrüder Wegerhoff, Lüdenscheid; „JFS” dla Josefa Feixa & Söhne, Gablonz; „L/16” dla Steinhauer & Lück, Lüdenscheid; „L/18” dla BH Mayera, Pforzheim; i „L/21” dla Förster & Barth, Pforzheim, żeby wymienić tylko kilka. Oczywiście istnieją również wersje nieoznaczone.

Wymagania dotyczące przyznania Odznaki Wojennej Niszczyciela

Kryteria przyznawania Odznaki Wojennej Niszczyciela zostały ogłoszone 11 września 1940 roku i były kilkakrotnie zmieniane w trakcie wojny. Wszyscy członkowie załóg niszczycieli i kutrów torpedowych mogli ubiegać się o odznakę. Początkowo, do czasu wprowadzenia własnej odznaki wojennej, odznaka ta obejmowała również załogi szybkich kutrów szturmowych.

Ogólnymi kryteriami przyznania nagrody były godność i nienaganne zachowanie oraz brak wyroku pozbawienia wolności wydanego w ciągu ostatnich 6 miesięcy przed przyznaniem nagrody.
Warunkiem specjalnym przyznania Odznaki Wojennej Niszczyciela był udział w co najmniej trzech bitwach lub trzech ofensywnych operacjach minowych, lub dwunastu operacjach wroga.
W szczególnych przypadkach warunki te mogą zostać uchylone, np. w przypadku wyjątkowej służby, szczególnych sukcesów, obrażeń lub utraty łodzi na skutek działań wroga.
Załogi niszczycieli rozmieszczone w rejonie Narwiku podczas okupacji Norwegii nie podlegały żadnym specjalnym wymogom dotyczącym odznaczeń.

W październiku 1943 roku wymagania dotyczące odznaczenia specjalnego zostały częściowo zmienione. Teraz brzmiały one: „Udział w trzech bitwach lub trzech ofensywnych lub sześciu defensywnych operacjach minowania w zasięgu wykrywania przeciwnika lub sześciu operacjach przeciwnika zakończonych sukcesem bojowym lub sześć dalekich eskort specjalnych lub dwanaście innych operacji”.

Sposób noszenia odznaki wojennej niszczyciela

Odznakę Wojenną Niszczyciela noszono jako przypinkę na lewej piersi. Jeśli noszący ją żołnierz został również odznaczony Krzyżem Żelaznym I Klasy, Odznakę Wojenną Niszczyciela należało nosić pod Krzyżem Żelaznym. Dozwolone było noszenie maksymalnie dwóch odznak bojowych Kriegsmarine. Na przykład, Odznakę Wojenną Niszczyciela można było łączyć z Odznaką Wojenną Okrętu Podwodnego , Odznaką Wojenną Floty, Odznaką Wojenną Krążownika Pomocniczego , Odznaką Wojenną Szybkiego Statku Szturmowego , Odznaką Wojenną Artylerii Morskiej oraz Odznakami Wojennymi Trałowców Min, Polowań na Okręty Podwodne i Jednostek Eskortowych.

Certyfikat na Odznakę Wojenną Niszczyciela

Nadanie odznaczenia odbywało się w formie certyfikatu z podpisem dowódcy jednostki i oficjalną pieczęcią jednostki. Odznaczenie odnotowywano w książeczce żołdu lub w ewidencji służby wojskowej.

Wartość i zakup

Ze względu na ogromną liczbę wariantów, wartość odznaki można ustalić wyłącznie indywidualnie. Wartość pojedynczych odznak może wynosić od 100 do 400 euro, w zależności od wzoru. Obszerne zbiory, w tym certyfikaty, fotografie itp., mogą być warte znacznie ponad 1.000 euro. Jednak pojedyncze certyfikaty, pudełka, miniatury i zdjęcia osób je noszących również cieszą się dużym zainteresowaniem kolekcjonerów militariów i są przez nas stale nabywane.